آسایاد

نقطه شروع یادگیری

خانه / وبلاگ / ۸ راه زنده کردن خودباوری در خانم ها برای یادگیری برنامه نویسی

۸ راه زنده کردن خودباوری در خانم ها برای یادگیری برنامه نویسی

برنامه نویسی دختران

 ways you can empower girls to learn coding

نوشته‌ی: MATT  PETRONZIO  برگردان: جواد خان پور

منبع این مقاله سایت mashable بوده و در ۲ روز، بیش از ۱۰ هزار بار به اشتراک گذاشته شده است.

 

مسئله‌ی کم شدن فعالیت خانم‌ها در حوزه‌‌ی علوم کامپیوتر مسئله‌ای کاملا مستنده. اما حالا وقتشه حداقل کاری که از دستمون برمیاد تا میانگین حضور خانم ها تو این زمینه بیشتر از قبل بشه رو انجام بدیم.

در سال ۱۹۸۰، حتی با وجود این که کمپانی‌های تولید کننده، کامپیوترهای خانگی رو در درجه‌ی اول با مانور دادن روی جنس مذکر به بازار عرضه کرده بودن، توازن بیش‌تری بین دو جنسیت تو زمینه‌های تخصصی وجود داشت.  در سال ۱۹۸۴هم، زنان تونسته بودن تقریبا ۳۷ درصد مدرک دوره‌ی لیسانس علوم کامپیوتر رو از آنِ خودشون کنن. اما تا سال‌ ۲۰۱۴، این رقم به ۱۸ درصد کاهش یافت.

چرا؟

مثلاً در آمریکا تخمین زده میشه که از هر چهار مدرسه‌ی آمریکا فقط یکی از اونا به دانش‌آموزها برنامه نویسی یاد میده؛ این در حالیه که ۵۶ درصد از معلّما معتقدن برنامه نویسی باید اجباری باشه.

 

اما همه‌ی این ارقام و درصدها و حتی آمار و اطلاعات عمومی یه مسئله رو میگن که میتونه آزار دهنده هم باشه:

شما دوس دارین برای کمک به رفع این مشکل کاری انجام بدین، اما برای این که از کجا شروع کنین ایده‌ای ندارین.

 

در ادامه چند گام مهم که شما میتونین برای رسیدن به هدف حمایت از دخترای جامعه‌تون و کمک به ورودشون به حوزه‌ی علوم کامپیوتر بردارین رو با هم دنبال می‌کنیم.

 

 

۱. موانع خاصی که لازمه از اونا عبور کنیم رو بشناسید.

قبل از هر چیزی باید موانع سیستماتیک  و کلیشه‌ای که مانع ورود دختران به دنیای برنامه نویسی میشه رو بشناسید. در اینجا دو مورد نقش اصلی و نفوذپذیر دارن:

  1. فرهنگ رایج، که به طور مداوم توانایی ها و استعدادهای دخترا در علوم کامپیوتر رو نادیده میگیره و اونا رو دلسرد میکنه. (چنانکه می بینیم تو این حوزه هم موفقیت مردهایی مثل بیل گیتس و مارک زاکربرگ پررنگ تر از موفقیت هایی که زن‌ها داشتن جلوه داده شده).
  2. دسترسی نداشتن به تجهیزات و محیط تحصیلی مناسب.

 

رِشما سائوجانی (Reshma Saujani)، سیاستمدار و حقوقدان هندی- آمریکایی که مؤسس و مدیرعامل دختران برنامه نویس هم است از معضلی که در فرهنگ ما عمیقاً ریشه دوونده (این که شرایط طوریه که به دخترا تلقین میکنن که اونا از ریاضی وتکنولوژی خوششون نمیاد)هم تعبیری گلایه مندانه داشته. او خطاب به ما گفته:

«ما برای ترویج این موضوع تو فرهنگمون، این قضیه رو آب و تاب هم میدیم!

وقتی شما میتونید در یک Forever 21 (شرکت زنجیره‌ای پوشاک آمریکایی) قدم بزنید و یه تی‌شرت که روش نوشته “من به جبر آلرژی دارم” بخرید…. این نمایش همیشگی توی ویترین، باعث میشه که دخترای باهوش وقتی که پای ریاضی و تکنولوژی  روز وسط میاد واقعاً هوش و ذکاوتشون رو مخفی کنن…

 

سائوجانی اضافه میکنه که اگه دخترا نتونن خودشونو در حد این تخصص‌ها ببینن مسلماً تو انتخاباشون جایی برای دنبال کردن این تخصص‌ها هم قرار نمیدن.

 تا جایی که می بینیم این قضیه به کلاسای برنامه نویسی هم تعمیم پیدا میکنه، چرا که می بینیم تو کلاسای عمومی برنامه نویسی که اجباری هم نیستن و فقط به دانش آموزا پیشنهاد شرکت در این کلاسا داده میشه، کمترین تمرکزی رو دختراست.

 

هادی پرتوی، مؤسس و مدیرعامل Code.org (سازمانی با هدف تشویق مردم و به‌ویژه دانش‌آموزان دبستانی به یادگیری علوم کامپیوتر و برنامه نویسی ) هم با تعبیر جالبی از لزوم اهمیت برابری در فرهنگ، و مانعی که وجود داره سخن گفته:

« اگه شما وارد کلاسی بشید و ۱۸ پسر و ۲ دختر تو اون کلاس ببینید، ناخودآگاه به این فکر می افتید که من اشتباه کردم و جای خوبی رو انتخاب نکردم و اینجا جای من نیست…

و این مورد کار رو مشکل‌تر میکنه.»

 

 

 

۲. برای این که گام‌های اولیه رو محکم و به هم پیوسته بردارید، از زندگی شخصی و محیط اطراف خودتون شروع کنید.

موضوع مطرح شده در مورد مشکلات دخترای جامعه‌ی اطرافتون و خط و مشی دادن به اونها  در مورد یادگیری برنامه نویسی، همون ابتدای کار شما رو ملزم به راه اندازی سازمان شخصی یا حمایتی یا چیزی از این دست نمیکنه. در واقع شما میتونید از یه مورد خیلی کوچیک، مثل انتخاب دختری که یکی از اعضای خانواده یا بستگان شماست و یا اون رو میشناسید و تلاش برای اختیار دادن و پرورش احساس خودباوری در او شروع کنید.

 

سائوجانی توصیه میکنه با آهنگی یکنواخت، هر روز خودتونو با این موضوع درگیر کنید. به طور مثال با قالب کردن یک رفتار جدید مثل این:

مثلاً اگه یکی از دستگاه ها یا لوازم خونگی شما شکست و یا خراب شد اگه خواستین برای تعمیرش از یکی از اعضای خانواده کمک بگیرید، به جای کمک گرفتن از پسرتون، این کار رو به دخترتون واگذار کنید.

 

سائوجانی هم چنین میگه:

«از ته دلم دوست دارم هر کسی در زندگی خودش در مورد یه دختر جوانی که جزو خانوادشه  و اینکه چه‌طور بتونه برنامه‌نویسی یاد بگیره فکر کنه و برای این کار الهام بخش او هم  باشه.»

برای این کار او توصیه کرده:

«با او در مورد این قضیه صحبت کنید. از نظر من برنامه نویسی مهارت نهایی قرن ۲۱ است که هر دختر جوانی باید آن را یاد بگیرد.»

 

و توصیه‌ی دیگه‌ی سائوجانی اینه که:

«در واقع ما باید به تعصبات ناخودآگاهی که موقع رفتار با پسرها و دخترها واصطلاحاتی که موقع صحبت از توانایی‌های اون‌ها در مورد ساختن و خلاقیت به کار می بریم  بازنگری کنیم و اونا رو تغییر بدیم.»

 

 

 

۳. سازمان‌هایی که همین دغدغه رو داشتند و زودتر از شما دست به کار شدن رو پیدا کنید.

لازم نیست  از نقطه‌ی صفر و با آزمون و خطا شروع کنید. سازمان‌های عالی زیادی هستن  که به دخترا کمک میکنن خلاقانه برنامه نویسی کنن و تو این کار موفق هم بشن. این‌ موفقیت‌ها صرفاً به خاطر راه‌های زیادی که برای حمایت از اونا در طی مسیریادگیری پیش بینی شده به دست اومدن.

 

کیمبرلی بِریانت (Kimberly Bryant) مؤسس و مدیر اجرایی دختران برنامه نویس سیاه پوست ، پیشنهاد میده:  «اگه فرضاً  والدین یه دختر و یا کسی هستین که مهارت یا دانش پیش زمینه ‌ای دارین که فکر میکنین میتونین نقش یه مربی رو ایفا کنین راه‌هایی که برای دسترسی به این سازما‌ن‌ها وجود داره رو پیدا کنید.

و حتی اگه احساس کردین مسئولیتی که در شأن شما باشه یا با روحیاتتون سازگار باشه تو این سازمان‌ها وجود نداره، میتونین با هدایا و کمک های مالی، به رشد و موفقیت این برنامه نویسا کمک کنین.»

 

بِریانت حتی خطاب به ما گفته:

«واقعاً داریم می‌بینیم که تقاضای دخترا برای یادگیری برنامه نویسی – که تازه اونم از طریق این سازمان‌هاست- عجیب به نظر میرسه، چون فقط تعداد کمی از دخترا دنبال یادگیری برنامه نویسی هستن…

تو این شرایط، حتی فقط جستجو و معرفی شیوه‌هایی که برای حمایت از برنامه نویسا  وجود داره، برای اینکه بتونن این کار رو به راحتی شروع کنن مخصوصاً طوری که دخترا و دانش آموزای بیش تری بتونن به این شیوه‌ها جذب بشن و تو این راه موفق‌تر باشن میتونه بهترین کمک باشه.»

 

علاوه بر دختران برنامه نویس ، دختران برنامه نویس سیاه پوست و Code.org   سایت‌هایی مثل دخترانی که برنامه نویسی یاد می‌گیرند ، مثل رنگین کمان، ۱۰۰۰ دختر ۱۰۰۰ آینده هم نمونه های دیگه‌ای از این نوع هستند .

 

البته شما میتونید سازمان‌های برنامه نویسی دیگه‌ای که پایه‌شون از آمریکا شکل گرفته رو هم اینجا ببینید وهمچنین تعدادی ازابتکارات و برنامه‌های نوشته شده توسط دخترا تو سطح بین المللی رو هم اینجا میتونید ببینید.

 

تو ایران چه سایت‌ها و یا آموزش‌هایی به چشمتون خورده که تو این راه قدم گذاشتن و به نظرتون میتونن مفید هم باشن؟

 اونا رو به ما هم معرفی کنید.

 

 

۴. برای بقیه الگو باشید!

مدتی رو صرف این کنین که بفهمین مهارت‌ها و تجربیاتتون تو چه زمینه ای بیش‌تر میتونه به دیگران کمک کنه. مثلاً اگه شما خانمی هستین که تحصیلاتتون تو زمینه‌ی علمی، تکنولوژی، مهندسی و یا ریاضیه تو فکر راه‌هایی باشید که فکر میکنید اگه تو اون راه قدم بذارید و به نتیجه‌ی عالی برسید  داستان موفقیتتون تو اون زمینه چقدر میتونه برای دخترا الهام بخش باشه.

مثلاً بریانت میگه:

«برای دخترا لازمه که الگوهایی مثل من رو که تو زمینه‌های تخصصی فعالیت دارند رو مدنظر قرار بدن.

دنبال راه‌هایی برای ورود به جلسات سخنرانی و دور‌ه های تخصصی که بعضی روزا برگزا میشه باشن و یا فقط دنبال راهی باشن که با دانش آموزا ارتباط برقرار کنن یا اونا رو به محل کارشون دعوت کنن و به نوعی زیر پرو بالشونو بگیرن. این مورد واقعاً ضروریه.»

 

دانش آموزای سازمان دختران برنامه نویس سیاه پوست و بقیه سازمان‌هایی که امروز دارن تو این حوزه‌‌ کار میکنن، بخاطر وجود تکنولوژی دیجیتال انگار با هم بومی اند. اونا با سرو کله زدن با کامپیوترها و گوشی‌های هوشمند بر اساس برنامه ی ثابتی که بریانت تشریحش میکنه مراحل پیشرفت رو طی می‌کنند.

اما هنوز برای این که تو حوزه‌ی عمومی  کمبود فعالیت خانما تو زمینه‌ی تکنولوژی به سطح عالی برسه، جای کار وجود داره.

 

بریانت اضافه میکنه:

«حمایت و تلاش زیادی برای برگشتن خانم‌ها به حوزه ی سازمان‌ها و مدارس و صحبت در مورد این که چه کار باید  کرد لازمه؛ طوری که نتیجه‌اش این باشه که خانم‌ها بتونن با خیال راحت از طریق کسی که شرایطش از خیلی لحاظ مشابه اونهاست و قبل از اونها به این دستاورد رسیده، مسیری رو برای حرفه‌ای شدن طی کنن و این بی نهایت مهمه…»

 

او حتی گفته:

هر چقدر در مورد اهمیت مشاوره و دلگرم کردن دخترایی که توانایی کار کردن تو این حوزه‌ به صورت تخصصی در وجود اونها هست بگم بازم کمه….»

 

اگه فکر می‌کنید در جایگاهی نیستید که خودتون بتونید تو این زمینه مربی باشین، از دوستان وخانواده‌تون اگه کسی هست که دستی تو رشته‌های تخصصی داشته باشه و دوست داره بخشی از وقشتشو به این کار اختصاص بده کمک بگیرید. حتی میتونید در این مورد فکر کنید که افرادی که تو محل کار هستند و یا مؤسسه‌هایی که اطرافتون هستند، تو این زمینه چه کمکی میتونن انجام بدن.

 

 

۵.نزدیک ترین مدرسه‌‌ی دخترانه به محل زندگی‌تون رو برای آموزش برنامه نویسی به دخترا ترغیب کنید.

 

یکی از مهم‌ترین راه‌ها برای حمایت از دخترا تو این زمینه اینه که مدارس رو تحریک کنیم که روی مباحث و موضوعاتی که تو رشته‌های تحصیلی ارائه میشه واقعاً خوب کار کنن.

از نقطه نظر جلب حمایت عمومی برای به کرسی نشوندن این هدف (به ویژه تو این مورد خاص) هم میتونین از طریق ارتباط با مسئولین یا نمایندگان شهرتون بخواین لایحه‌ای رو مبنی بر موضوع در اولویت قرار دادن آموزش برنامه‌نویسی  تو برنامه‌های آموزشی مدارس و چارت‌های تحصیلی به مجلس ارائه بدن و از اهمیت اون بگن.

اگرم والدین یه دانش آموز هستین و یا حتی خواهر کوچیک تری دارین که مشغول تحصیله، میتونین با پافشاری روی خواسته‌تون و در میون گذاشتن اون با مدرسه یا اداره‌ی آموزش و پرورش منطقه تون اونا رو متقاعد کنین مباحث تخصصی مربوط به کامپیوتر رو تو دوره های تحصیلی مختلف و متناسب با رده‌‌ی سنی بچه‌ها ارائه بدن.

و اما اگه معلّم هستین میتونین از داخل مدرسه‌  و با تأثیر روی سیستم آموزشی مدرسه‌ی خودتون تغییراتی که میخواین رو به منصه‌ی ظهور برسونین.

هادی پرتوی معتقده:

« مدرسه ی ابتدایی راحت ترین جا برای اعمال بیش ترین تأثیره؛ چون نگرانی برای محدود بودن به برنامه های کلاسی یا تداخل با اونا برای انجام تغییرات وجود نداره. دغدغه‌هایی  مثل تغییر کدرشته‌های تحصیلی و یا برنامه‌ی زمان بندی شده و این‌جور مسائل کلیشه‌ای هم وجود نداره.»

 

درواقع Code.org آموزش‌های یک روزه برای معلّمای مدارس ابتدایی تدارک دیده تا بتونن علوم کامیوتر رو راحت‌تر وارد کلاسای درسشون کنن. کاری که ۲۰ هزار معلم از طریق کارگاه‌هایCode.org  انجام دادن!

اگه آموزش برنامه نویسی برای یه معلم مقدور نباشه سازمان‌های زیادی مثل دختران برنامه نویس میتونن یه داوطلب این کارو براتون فراهم کنن.

(مؤسسه‌ای رو می‌شناسید که تو ایران فعالیت مشابهی رو شروع کرده باشه؟)

 

اما برای تغییر سیستم دبیرستانا تو سطوح مختلف حمایت بیش‌تری از سوی دیگران لازمه و تو این مورد پیشنهاد پرتوی اینه که شخصاً با مدیر و مسئولین مدرسه و یا اداره‌ی آموزش پرورش منطقه‌تون از اهمیت موضوع حرف بزنید.

حتی بریانت هم تو این زمینه به معلمّا توصیه میکنه که علوم کامپیوتر رو با موضوعاتی که تو دروس مطرحه ادغام کنن و به کامپیوتر به این دید که ضرورتاً بایستی به عنوان یه درس یا دوره‌‌ی آموزشی و یا حتی یه رشته‌ی تحصیلی مستقل مطرح بشه نگاه نکنند.

بریانت از خونواده‌ی خودش برامون گفته:

«وقتی دخترم برای اولین بار وارد دنیای برنامه نویسی شد از scratch برای درس ریاضی و کلاسای علمی دیگه‌ش استفاده می‌کرد. منظورم اینه که جستجو برای پیدا کردن راه‌هایی برای اینکه یاد بگیریم چه‌جوری از تکنولوژی به عنوان یه ابزار کمکی برای کلاسای دیگه استفاده کنیم و استفاده از اون برای بالا بردن کیفیت موضوعات خاصی که تو این کلاسا مطرحه، میتونه روی مفید دیگه‌ی علوم کامپیوتر باشه.»

(نرم افزار Scratch  نرم ازاریه که بچه‌ها و حتی تازه کارا بدون این‌که درگیر کدنویسی بشن میتونن برنامه‌نویسی رو با ساختن بازی، تصاویر انیمیشنی و این جور چیزا یاد بگیرن.  نکته‌ی جالب اینه که این نرم افزار قابلیت فارسی شدنم داره. اگه لینک بالا رو دنبال کنید و نمونه ها رو ببینید فک کنم بهتر متوجه میشید. ضمناً این سایت هم قابلیت فارسی شدن داره.) 

البته باید این نکته ی مهم اینجا هم یادآوری بشه که این سیاست گسترده‌ی تغییر سیستم آموزشی یه شبه امکان‌پذیر نیست.

این فقط نظر ما نیست، حتی سائوجانی هم که قبلاً منصب نماینده و وکیل مدافع عمومی مردم نیویورک سیتی رو عهده دار بوده اذعان کرده که:

«من فکر میکنم ما باید یه سیاست اساسی برای اعمال این تغییرات در پیش بگیریم امّا در واقع برای پیاده سازی درست اهدافمون، این کار یه برنامه‌ی زمانی بلند مدت رو می‌طلبه…»

 و نظر من هم اینه که

برای اینکه بتونیم در کوتاه مدت به این اهداف برسیم باید از کلاسای فوق برنامه‌‌ی بچه‌ها (یعنی برنامه ای برای بعد از مدرسه) استفاده کنیم؛

تا هم مطمئن بشیم داریم زمان رو از دست نمی دیم و هم این‌که در واقع هر روزی که می‌گذره و ما به امید یه برنامه‌ی بلند مدت برای آینده، بچه‌هامون رو آموزش نمی‌دیم درست مثل این می‌مونه که داریم اونا رو از دست می‌دیم.

 

 

۶.یه انجمن برنامه نویسی برا دخترا راه بندازین.

 

از اونجایی که کلاسای فوق برنامه برای بچه‌ها موضوع مهمیه، برای اینکه بتونین ایده ای برای شروع تو مؤسسه‌ی خودتون هم داشته باشین میتونین یه نگاهی به انجمن دختران برنامه نویس هم بندازین.

وب سایت‌های سازمان‌ها هم شرایطی رو تدارک دیدن تا شما از طریق نمونه‌های Open Source بتونین یه روند رو به رشد رو برای راه اندازی انجمن برنامه نویسی تون طی کنین.

حتی Code.org  هم تو این زمینه برای ما یه پیشنهاد خوب داره: یه ابتکار خوش ذوقانه‌ با عنوان یک ساعت برنامه نویسی برای هر دانش آموز که به مربیا، سازمان‌ها و حتی کارمندها و داوطلبای عمومی هم این امکان رو میده که از طریق این میزبان، یک ساعت برای یادگیری اصول اولیه‌ی برنامه نویسی دور هم باشن. طبق گفته‌های پرتوی تا حالا (ژانویه‌‌ی ۲۰۱۶) ۵۰ میلیون دانش آموز دختر تو این زمینه شرکت داشتن.

پرتوی معتقده:

«راه حل شکستن سدی که سر راه باور خانم‌هاست این نیست که فقط زبانی بهشون بگیم اونا هم میتونن برنامه نویسی کنن، بلکه این کار باید از یه جایی شروع وحتی عملی بشه»

 حتی موردی داشتیم که دختر خانمی که فکر می‌کرد برنامه نویسی کار وحشتناکیه فقط بعد از ۳۰ دقیقه از طی کردن این مراحل و در واقع ساختن چیزی، بلافاصله  یه شوق عجیبی تو دلش ایجاد شد که سطح علایقش رو هم کلاً تغییر داد.  

 

 

۷.این نکته رو مد نظر داشته باشید که علوم کامپیوتر یه بحث یکپارچه‌ نیست.

 

از همین ابتدا لازمه اعتراف کنیم که وارد کردن دخترا به دنیای برنامه نویسی فقط  یه مسئله‌ی مربوط به یه جنسیت خاص نیست. این موضوع حتی به نحوی با رقابت، ویژگی‌های خاص جنسیتی، تفاوت طبقاتی‌ و بقیه‌ی فاکتورهای شخصیتی دخترا هم درگیره. مثلاً تاریخ گواه اینه که مخصوصاً در آموزش رشته‌هایی که فعالیت بیش‌تری تو زمینه‌های علمی، تکنولوژی، مهندسی و یا ریاضی دارند (که اصطلاحاً به اونا STEM میگن)، خانمای رنگین پوست رو مورد تبعیض قرار دادن و محرومشون کردن و یا حتی رشته‌هایی که به نحوی با برنامه نویسی مرتبطن اوایل اغلب برای جوامع ثروتمندتر و تو مدارس اونا ارائه شدن.

ضمناً دیدتون نسبت به این قضیه نباید این طوری باشه که برای حل موارد مشابه دیگه هم تعمیم پذیره، تجربه کسب کردن خوبه اما برای اینکه تو جوامع کوچک‌تر هم دخترا بتونن به هدفی که میخواین برسن باید دنبال نقطه‌‌ی اتکاء مناسب اون جامعه باشین.

بریانت در این مورد اذعان داشته:

«تاکتیک‌ها و تکنیک‌هایی که یه شخص یا سازمان تو یه جامعه ممکنه برای جذب خانما تو یه زمینه به کار بگیره، نمیشه اونا رو به زبون یه عده‌ی دیگه برگردوند و عیناً مو به مو اونا رو برای جذب این خانما تو همین زمینه اجراشون کرد.

فهمیدن تفاوت‌های بین جوامع و این‌که چه جوری به بهترین شکل بتونیم به این هدف برسیم و پشتیبان هر کدوم از اونا در طول مسیر باشیم، یه قدم اولیه‌ی واقعاً مهمه؛ در واقع باید بفهمیم که چه جوری میتونیم فراگیرای بیش‌تری رو و هر کدوم رو به کمک شیوه‌‌‌‌ی مورد پسند اونا جذب کنیم.

در واقع این موضوع می‌طلبه که تو ناحیه‌ی یا جامعه‌‌ی تحت فعالیتمون، به شیوه‌ی درست در معرض دسترسی قرار بگیریم، امّا تکینیک‌ها و ابزارهایی که استفاده می‌کنیم باید متفاوت باشند و منحصر به اون محیط.»

از نقطه نظر اقتصادی هم سائوجانی که اثرات اونو در سطح آمریکا و حتی در سطح جهانی به وفور دیده، این راه حل رو در پیش گرفته:

«برای بستن شکاف طبقاتی که بین خانما وجود داره و اثر اون به آموزش هم رخنه کرده، من تا حالا راهی بهتر از آموزش برنامه نویسی به خانما ندیدم. برنامه‌ای که خودمون تدارک دیدیم اینه که دخترایی که تو پناهگاه‌های آدمای بی‌خانمان زندگی می‌کنن رو در کنار اونایی که به بهترین مدرسه‌های خصوصی نیویورک می‌رن داشته باشیم. در واقع هر دوی اینا دارن از یه محل مشترک و و به مدت ۷ هفته مورد آموزش قرار می گیرن. و در نهایت از هر دو گروه کارآموزا و یا حتی کارمندای مفید برای فیسبوک داریم.»

در وهله‌ی اول سائوجانی شهر به شهر به خونواده‌ی دخترایی که تو مدرسه‌ی راهنمایی تحصیل می‌کنن این شانسو داده تا از طریق یاد گرفتن برنامه نویسی از یه منبع مشترک بتونن خودوشونو بالا بکشن..

 

 

۸.و در آخر این که باید اینو هم بفهمین که دخترا برای شروع کردن به چی نیاز دارن و از کجا باید شروع کنن؟

 

علاوه بر دونستن قدم‌های اولیه‌ی کمک به دخترا برای وارد کردنشون به دنیای برنامه‌نویسی، اول از همه شما باید یه درک اساسی از مهارت‌هایی که اونا نیاز دارن داشته باشین.

پرتوی میگه:

«ایجاد کردن پیش زمینه‌ توی کدنویسی با پیش زمینه ایجاد کردن توی نوع زبان کمی فرق داره. پیشنهاد پرتوی شروع از مثالای ساده‌‌ی بیش‌تر و از راه کشیدن و رها کردنه (Drag & Drop) که به دانش‌‌آموزا این امکانو میده تو برنامه نویسی چیزی رو سریع تر بسازن و براشون هیجان انگیزتره و بنابراین بیش‌تر منجر به رضایت اونا میشه تا این‌که از راه های سخت‌تر رایج که ممکنه ناامیدشون کنه شروع کنیم.»

 

دختران برنامه نویس و دختران برنامه نویس سیاه پوست هر دوتاشون بر مبنای Scratch کارشونو شروع کردن اما سائوجانی و بریانت هر دوشون اتفاق نظر دارند که کارشون بیش‌ترحول محور محاسباتی فکر کردن می‌چرخه تا چیزای دیگه.

سائوجانی ادامه میده که:

« در واقع تو روش ما نحوه‌ی حل کردن مسائل اهمیت بیش‌تری داره تا اینکه برامون مهم باشه scratch  رو یاد بگیریم و بعد از اون Java رو و بعد HTML و سپس  Ruby رو…چون من فکر می‌کنم زبانای برنامه نویسی همیشه در حال تغییرن…

از نظر من درگیر شدن با مسئله و نحوه‌ی حل کردنش، خشت اصلی ساختمان فکری‌تون رو تشکیل میده. قرار نیست برای اولین بار به جواب درست برسین و یا حتی دومین بار و یا… پنجمین بار… این‌که در حین حل مسئله بتونین با جوابای غلطی که ممکنه به دست بیارین – که به تعبیر عامه شکست تلقی میشه – کنار بیاین، خیلی خیلی مهم‌تره!»

 

از نظر بریانت هم محاسباتی فکر کردن حتی میتونه بدون محور قرار دادن یه زبان برنامه نویسی خاص آموزش داده بشه.

بریانت در این مورد اینجوری توضیح میده:

«من واقعاً عاشق برنامه‌هایی هستم که رو این مورد تمرکز دارن:

بیرون آوردن قسمت پردازش از دل علوم کامپیوترکه  این‌جوری می‌تونیم با بچه‌ها راحت‌تر صحبت کنیم و در واقع اصول حل مسئله رو به اونا یاد بدیم.

و در نهایت این که کدها فقط ابزارن….

ابزارهایی که حل مسائل رو به کمک روش خاصی راحت‌تر میکنن.»

 

امیدوارم این مقاله برای کسایی که دوس دارن یادگیری رو برای دیگران راحت تر کنن مفید بوده باشه.

 

اگه ایده یا پیشنهادی برای فعالیت آسایاد تو این زمینه دارین با جون و دل می شنویم.

Real Time Web Analytics